loading...

مشاوره خانواده

چگونه نوجوانان را به درس خواندن تشويق كنيم

khanevadebehtar بازدید : <~PostViwe~> 1396/8/21 

فرزند درس خوان

 

وقتي موضوع تحصيل بچه ها به ميان مي آيد، پدر و مادران اغلب افراط يا تفريط را پيشه مي كنند؛ يا نسبت به اين مسئله بي توجه هستند يا بيش از حد نگران.

چگونه مي‌توانيم به طور همزمان به موفقيت و رشد و شكوفايي فرزندانمان كمك كنيم؟ متخصصان به ما كمك مي‌كنند تا به شكل درست در اين زمينه رفتاركنيم.

كمك به علاقه كودك به يادگيري

كودك از همان اوان كودكي، ميل به يادگيري را نشان مي‌دهد؛ بدنش را لمس مي‌كند، و بعد اشيايي كه در اطرافش وجود دارند را در دستانش مي‌گيرد. اولين نقشي كه والدين در اين زمينه دارند اين است كه به اين كنجكاوي طبيعي كمك كنند. اين كمك خيلي زود از سنين بسيار پايين آغاز مي‌شود.

دونالد وينيكوت، متخصص اطفال و روان‌درمانگر انگليسي از يك بازي كه آن‌را «معرفي اشياء» مي‌نامد، صحبت مي‌كند: اشياء را به كودك نشان مي‌دهيد و در عين حال نام آنها را همراه با لبخند بر زبان مي‌آوريد، سپس به او اجازه مي‌دهيد آن‌را در دستانش بگيرد. بعد‌ها وقتي كودك بزرگتر شد مثلا طي سفر يا بازديد از موزه‌ها او را به فرهنگ علاقه‌مند مي‌كنيد… 

كودك بايد ايفاگر نقش بماند و پدر و مادر در تكامل و پيشرفتش از او حمايت كنند.

نقش معلم را برايش ايفا نكنيد

در مهد كودك و دوران ابتدايي، بين نقش والدين و معلم تقريبا تفاوتي وجود ندارد: براي كودك كتاب مي‌خوانند، شمردن را به او ياد مي‌دهند و او را تشويق مي‌كنند نقاشي بكشد… اما لازم است همگام با رشد كودك، نقش والدين و معلمان از يكديگر مشخص شود. اين بدان معنا نيست كه خود را از آموزش به كودك منع كنيم بلكه از ايفاكردن نقش معلم خودداري كنيم. چنانچه خواسته شما از فرزندتان بيش از حد باشد و همه چيز حالت تربيتي و آموزشي داشته باشد، قطعا اين خطر وجود دارد كه او را نسبت به هر گونه يادگيري دلزده كنيد.

علاوه بر آن، در رابطه پدر و مادر- فرزندي، رابطه عاطفي از اهميت بسيار زيادي برخوردار است. پدر يا مادر مي‌خواهند آمال و آرزوهاي خود يا روند دوران تحصيلي خودشان را در مورد دختر يا پسرشان پياده كنند. فرزند براي آنكه نسبت به پدر و مادر و معلمش «وفادار» بماند، سعي مي‌كند خواسته آنان را عملي كند و در اين‌صورت احتمال دارد دچار تعارض شود.

علاقه

 ‌براي يك كودك، علاقه داشتن به تحصيل او به معناي علاقه داشتن به خود او است.اما زندگي تحصيلي او در كتاب و دفترش خلاصه نمي‌شود. صحبت در مورد مدرسه اين فرصت را به او مي‌دهد تا در مورد دوستانش، معلمان، فعاليت‌هايش، مشكلاتش، روياهايي كه در مورد شغل آينده‌‌اش در سر دارد و… با او گفت‌ وگو كنيد.

خصوصيات او را بشناسيد

از طريق اين گفت‌وگوها، پدر و مادر موفق مي‌شوند به علائق، نقاط ضعف و قوت فرزندشان پي ببرند. به عبارتي، فرزند خود را همانگونه كه هست بشناسند، نه آنگونه كه تصور مي‌كنند هست يا مي‌خواهند باشد. بدين‌ترتيب از تحميل خواسته‌هاي شخصي و روند تحصيلي خود به او خودداري مي‌كنيم.

اهداف مشخصي را با او تعيين كنيد

موفقيت تحصيلي كودك شامل «قراردادي» است كه بين او و والدينش گذاشته مي‌شود و بر مبناي اهدافي مشخص و قابل‌دسترس است؛ مثلا «در اين ساعت بايد كارهايت را انجام داده باشي»، «قبل از اينكه دوباره بهت سر بزنم، بايد برنامه‌اي بريزي و نوشتني‌هايت را نوشته باشي»، «قبل از پايان ۳ماه، در اين درس بايد پيشرفت كرده باشي» و… موعد مقرري كه هريك از طرفين بايد آن‌را رعايت كنند كمك مي‌كند تا كودك كنترل زمان را ياد بگيرد و كارش را به‌طور سازنده و با انگيزه دنبال كند.

درس خواندن را برايش معنادار كنيد

براي آنكه كودك براي درس خواندن انگيزه داشته باشد و احساس مسئوليت كند بايد درك كند كه براي پدر و مادرش درس نمي‌خواند بلكه اين كار را براي خودش انجام مي‌دهد تا به هدفي شخصي دست يابد. همچنين او بايد قادر باشد بين زندگي كنوني‌‌اش به‌عنوان دانش‌آموز و زندگي آينده‌‌اش به‌عنوان فردي بزرگسال ارتباط ايجاد كند و از كودكي برنامه يا رؤياي شغل آينده‌‌اش را در ذهن بپروراند.«مي‌خواهي يك دامپزشك بشوي؟ درس علوم خيلي برايت مهم است»، «يك خبرنگار بزرگ؟ يادگيري زبان‌هاي خارجي به تو كمك مي‌كند»… البته اين بدان معنا نيست كه او را دربند برنامه‌اي دست نيافتني و غيرعيني كنيد بلكه به او كمك كنيد تا به تلاش‌هايي كه مدرسه از او مي‌خواهد، معنا ببخشد.

براي انجام تكاليف محيط مناسبي برايش فراهم كنيد

بستگي به انتخاب خود كودك دارد؛ داخل آشپزخانه، داخل اتاقش يا مكاني كه همه افراد خانواده دور و بر او هستند… . بعضي از بچه‌ها بيشتر از بچه‌هاي ديگر نياز دارند تا با حضور والدينشان احساس حمايت كنند. اما در كل، هر چه كودك بزرگ‌تر شود، براي انجام تكاليفش بيشتر به تنهايي نيازدارد. بنابراين روش درست، آن است كه از اين استقلال حمايت كنيم: براي آنكه مطمئن شويد تكاليفش را انجام داده او را «نپاييد» بلكه نشان دهيد كه به او اعتماد داريد؛ در عين حال نشان دهيد كه براي پاسخگويي به سؤالاتش در دسترس و مراقب ادامه روند تحصيلي‌‌اش هستيد.

نقاط قوتش را بازشناسيد

اغلب پدر و مادرها در حالي‌كه فراموش مي‌كنند نقاط قوت فرزندشان را بشناسند، روي نمرات بد او تمركز مي‌كنند. زبان، هنرهاي تجسمي، جغرافي، ورزش و…، هيچ درسي نبايد بي‌ارزش شمرده شود. همچنين مي‌توان از طريق دروسي كه فرزندتان بر آنها تسلط دارد، او را به سمت دروسي كه در آنها مشكل دارد سوق دهيد؛ علاقه او به هنرهاي تجسمي فرصتي است تا او را به تاريخ علاقه‌مند كنيد. علاقه او به ورزش باعث مي‌شود تا در مورد نيرو، زمان و فاصله با او صحبت كنيد و اهميت رياضي را به او نشان دهيد.

والدين مي توانند از مشاوران متخصص روانشناس كودك براي بهينه كردن روش هاي تربيتي كودك از طريق مشاوره حضوري و مشاوره غير حضوري مانند مشاوره تلفني استفاده كنند .

برچسب ها

تربيت كودك پيش دبستاني

khanevadebehtar بازدید : <~PostViwe~> 1396/8/7 

نكاتي در زمينه رفتار با كودكان پيش دبستاني و اول ابتدايي


جدا شدن از آغوش گرم مادر و پدر و آغاز زندگي مستقل و ورود به جامعه اي بزرگتر از خانه ، براي اكثر بچه ها سخت و دشوار است و همراه با دلهره و ترس و اضطراب است ، اما چاره اي نيست. راهي است كه بايد همه آن را طي كنند. البته براي پدر و مادر هم سخت است. بايد فرزندشان را در مدرسه بگذارند و تنها به خانه بازگردند. شش تا هفت سال لحظه به لحظه با هم بودن و وابستگي ، اكنون دور شدن از يكديگر، آن هم به مدت سه تا چهار ساعت در روز….

ما آيا مي توانيم به خاطر اين احساسات فرزندمان را به مدرسه نبريم ؟ امكان ندارد.

بايد با اين وابستگي ها مبارزه كرد اما چگونه ؟ اگر مي خواهيد پاسخ سؤالتان را بيابيد اين مقاله را با دقت مطالعه كنيد.

اصولاً بچه هايي وابستگي شديد به پدر و مادر و خانه شان دارند كه در دوران قبل از مدرسه از پدر و مادر لحظه اي جدا نشده باشند . يعني پا به مهد كودك و كودكستان نگذاشته باشند. معمولاً اين بچه ها به هنگام مدرسه رفتن مشكل دارند، اما بچه هايي كه از قبل ، به دليل شاغل بودن مادر و يا دلايل ديگر نيمي از اوقات خود را در مهد كودك ها گذرانده باشند به راحتي روز اول مدرسه را مي پذيرند و از والدينشان جدا مي شوند. پس مي توان نتيجه گرفت كه مهد كودك مي تواند مفيد باشد. در حالي كه بسياري از والدين از گذاشتن فرزندشان در مهد كودك ها واهمه دارند و مي ترسند.

بچه ها با رفتن به مهد كودك سريع تر طعم استقلال را مي چشند و اصولاً اين بچه ها اعتماد به نفس بيشتري دارند. بهترين سن براي ورود به مهد كودك سه تا چهار سالگي است. اگرچه يك مادر شاغل مجبور است فرزندش را زودتر به مهد كودك بفرستد.

حال اگر شما كودكي داريد كه هرگز به مهد كودك نرفته و رفتن به مدرسه اش نيز نزديك است به شما پيشنهاد مي كنيم براي اين كه او و شما  به راحتي مدرسه را بپذيرد و خاطره اي خوش براي خود و شما به وجود آورد اين چند نكته را به خاطر بسپاريد :

1)      به هنگام ثبت نام ، فرزندتان را با خود به همراه ببريد، تا او با محيط مدرسه آشنا شود. حتي در
صورت امكان كلاس او را نشان دهيد. اجازه دهيد دقيقه اي بر روي صندلي و نيمكت بنشيند. خوشبختانه در ايران يك روز قبل از آغاز مدارس "روز شكوفه ها" نام دارد. يعني بچه هاي پيش دبستاني و كلاس اولي ها به مدرسه مي روند و با مدير و معلم و مدرسه آشنا مي شوند و صف بندي در حياط را ياد مي گيرند و همكلاسي هاي خود را مي شناسند.

2)      از مدرسه خودتان و خاطرات خوبتان براي او تعريف كنيد. حتي اگر خاطره اي خوب هم از مدرسه نداريد ، در برابر فرزندتان ابراز نكنيد و هميشه از مدرسه تعريف و تمجيد كنيد. روز اول مدرسه رفتنتان را حتي اگر به ياد هم نمي آوريد با خاطره اي خوش از مدرسه براي كودك دلبندتان توصيف كنيد. به هر صورت هيچ گاه فرزندتان را از محيط مدرسه و معلم و ناظم و مدير نترسانيد. آنان را افرادي دوست داشتني و مهربان جلوه دهيد. هيچ گاه از تنبيه بدني در مدرسه حتي اگر به سرتان آمده براي فرزندتان حرفي نزنيد. به طور كلي او را آماده مدرسه كنيد و تصويري زيبا و دوست داشتني از مدرسه ، معلم و ناظم در ذهن او تداعي كنيد.

3)     استقلال و متكي بودن به خود را در او زنده كنيد.

4)     داستان هايي براي فرزندتان بخوانيد كه مضمون آن رفتن به مدرسه و موفق شدن باشد.

5)     روز اول حتماً به همراه فرزندتان به مدرسه برويد. او را تنها رها نكنيد. با ملايمت رفتار كنيد. در صورت امكان با روپوش مدرسه از او عكس بگيريد. او را تشويق به مدرسه رفتن كنيد. شايد لحظات اول و روزهاي اول بي تابي كند اما با صبر و حوصله رفتار كنيد.

6)       شب او را زود بخوابانيد . صبحانه اي كه دوست دارد به او بدهيد و سپس او را به مدرسه بفرستيد.

7)     اگر خودتان نيز نگران دوري فرزندتان هستيد و دست كمي از او نداريد ، هيچ گاه در برابرش ابراز نكنيد بلكه به او بفهمانيد از مدرسه رفتن فرزندتان خوشحال هستيد. حتي از اين كه او آن قدر بزرگ شده كه به مدرسه برود افتخار مي كنيد.

8)     در نهايت از معلم و مشاور مدرسه مي توانيد كمك بگيريد. مطمئن باشيد مدرسه ، محيطي امن و سالم براي فرزندتان است و معلمان و ديگر اعضاي مدرسه با آغوشي باز فرزندتان را مي پذيرند و آنها را به مدرسه عادت مي دهند. پس با خيالي آسوده فرزندتان را به مدرسه بفرستيد . خدا به همراهش باشد.

والدين مي توانند از مشاوران متخصص روانشناس كودك براي بهينه كردن روش هاي تربيتي كودك از طريق مشاوره حضوري و مشاوره غير حضوري مانند مشاوره تلفني استفاده كنند .

برچسب ها
صفحه اصلی
تبلیغات
درباره ما
اطلاعات کاربری
نام کاربری :
پسورد :
پیوندهای روزانه
لينكي ثبت نشده است
آمار سایت
  • امروز : 75
  • دیروز : 26
  • افراد آنلاین : 1
  • همه : 1106